Duchowość kobieca

Duchowość kobieca wyrasta z poczucia jedności wszystkich żywych form i cyklicznych rytmów narodzin i śmierci, odzwierciedla tym samym głęboko ekologiczny stosunek do życia. (…) wyobrażenie bóstw kobiecych zdaje się ucieleśniać ten rodzaj duchowości znacznie lepiej niż bóstwa męskie.1

 

 

Związek bóstw kobiecych z ziemią i roślinnością jest głęboko zakorzeniony w różnych kulturach. Do dziś przetrwało określenie: Matka Natura, a Ziemia wydaje się nam rodzaju żeńskiego – można powiedzieć: Ziemia jest kobietą. Nie znaczy to, że mamy idealizować przeszłość i uważać, że wszelkie ludy pierwotne żyły świadomie w harmonii z naturą. Raczej mniejsza liczebność ludzi i ich mało zaawansowana technika przyczyniały się do tego, że środowisko przyrodnicze pozostawało w stanie raczej nieprzekształconym. Wilber sugeruje, że głównym powodem niszczenia środowiska jest ignorancja2. Obecnie najbardziej niebezpieczne jest łączenie tej ignorancji z wykorzystaniem technologii mogących w nieodwracalny sposób niszczyć środowisko. Jung w szerszym kontekście pisał, że problemem współczesnego świata jest niedorozwój ludzkiej moralności w stosunku do siły technologii, jakimi ludzie dysponują. Zatem dzisiaj bardziej niż kiedyś jest nam potrzebne obudzenie świadomości ekologicznej nie tylko jednostek, ale społeczeństw. Kobiece ścieżki duchowości mogą być w tym procesie bardzo przydatne z uwagi na to, że Bogini – czczona między innymi jako Matka Natura – jest immanentna względem świata, przenika wszelkie jego aspekty. To panteistyczne podejście przywraca sferę sacrum temu światu, a zwłaszcza przyrodzie. Skoro boskość, sacrum są obecne w tym świecie, niewłaściwa staje się postawa zdobywcy, który nie liczy się z nikim i niczym podporządkowując sobie naturę. Wręcz przeciwnie, natura postrzegana jest jako źródło inspiracji i miejsce umożliwiające kontakt z duchowym aspektem Wszechświata. Świętym miejscem może być nie tylko to, co stworzone ręką człowieka, ale i las, wodospad czy góra. Ziemia – Gaia, postrzegana za starożytnymi kultami jako osoba, a za Lovelockiem jako żyjący organizm3, znajduje się na nowo w centrum kultu.

1 F. Capra za: B. Dobroczyński, New Age. Wydawnictwo Znak, Kraków 1997, s.64

2 K. Wilber, Krótka historia wszystkiego, s.77-78

3 http://pl.wikipedia.org/wiki/Hipoteza_Gai

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply